Sprekend autisme

Laatst was mijn man een poosje weg voor zijn studie waardoor ik een paar dagen alleen thuis was met de kinderen. Iets waar ik van te voren wel tegenop zag. Nu ben ik wel gewend om een groot deel van de dag alleen met de kinderen te zijn en dat lukt zeker, maar om écht op geen enkel moment het even samen te kunnen doen, dat is toch een stapje intenser. Maar, snelle anticlimax: het viel allemaal reuze mee. Sterker nog, het ging juist extra goed. Ik kreeg een nieuw huishoudelijk

Dan toch eindelijk de beloofde begrafenisblog (klinkt heel ongezellig, maar dat bleek toch echt de wens op Insta). De volgende blog zal wellicht wat meer zomers zijn. Het is alweer een tijdje geleden, maar 'laatst' had ik voor het eerst sinds lange tijd weer een begrafenis van iemand dichtbij. Ik kwam erachter hoe ingewikkeld dit blijkbaar kan zijn. Ik probeer jullie een beetje mee te nemen in mijn ervaringen en gedachtes. In de auto opweg naar de begrafenis ontstond een

Gistermiddag had ik even een momentje dat erg typisch voelde. Ik liep met de kinderen door de stad en kwam op een gegeven moment twee mensen van een politiek partij tegen die kaartjes stonden uit te delen. Gewoon van die kaartjes die je aan mensen kan sturen met een mooie tekst erop. Eerst misschien wel belangrijk om te vermelden dat ik sowieso altijd een beetje zenuwachtig wordt van ‘dat soort mensen’. Je weet nooit zeker of ze je aanspreken, want ze kunnen natuurlijk niet